Jak połączyć skuteczność i bezpieczeństwo terapii przeciwkrzepliwej

Prof dr hab. n. med. Piotr Pruszczyk

Migotanie przedsionków, jak połączyć skuteczność bezpieczeństwo terapii przeciwkrzepliwej ?

Migotanie przedsionków (MP) należy do najczęstszych arytmii i dotyczy około 1–2% populacji, a powyżej 80 roku życia odsetek wzrasta do 5–15%. Szacuje się, że w Polsce jest około 400 000 chorych z niezastawkowym MP, a ponad połowa chorych jest powyżej 75 roku życia . Jedną z najgroźniejszych konsekwencji MP są powikłania zatorowe (PZ), zwłaszcza udar mózgu. MP w badaniach populacyjnych i interwencyjnych stwierdzano średnio u 9 do 25% chorych z pierwszym niedokrwiennym udarem mózgu. Nowe doustne leki przeciwkrzepliwe należą do dwu grup: bezpośrednich inhibitorów trombiny (dabigatran) lub aktywnego czynnika X (rywaroksaban i apiksaban). Leki przeciwkrzepliwe hamują wybiórczo wyłącznie jeden czynnik krzepnięcia krwi działają szybko i nie wymagają do tego żadnych kofaktorów.   Obecnie zgodnie z wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego są one lekami pierwszego wyboru w prewencji powikłań zatorowych u chorych z niezastawkowym migotaniem przedsionków. Należy podkreślić że jedynie obecność mechanicznej protezy zastawkowej, lub co najmniej umiarkowana stenoza mitralna są przeciwskazaniami do stosowania   NOAC a u tych chorych powinny być stosowani antagoniści witaminy K. Poszczególne leki z grupy NOAC różnią się pomiędzy sobą co   sprawia, że mogą być preferowane w zależności charakterystyki klinicznej poszczególnych chorych.

Cechy Preferowany lek
Wysokie ryzyko udaru niedokrwiennego Dabigatran 2x 150 mg
Wysokie ryzyko krwawienia Apiksaban, Dabigatran 2x110mg
ryzyko krwawienia z p. pokarm. Apiksaban,
Zaawansowana przewlekła choroba nerek Apiksaban , Rywaroksaban 15mg/d
Możliwość nieregularnego przyjmowania leku Rywaroksaban 1xdz
Na postawie: S Schulman 2014, GY Lip   2015, EHRA 2018

 

Powrót